radzi Katarzyna Krawczyk Kiedy jako psycholog mamy styczność z nastolatkiem musimy wczuć się w jego rolę, czyli poniekąd przenieść się z własnymi doświadczeniami wstecz i jak najdokładniej zrozumieć i zaakceptować problem, z którym do nas przychodzi. Nie zawsze jest to łatwe. Warto wtedy spojrzeć na emocje, jakie w tym momencie się w nas kreują i oddzielić swoje przeżycia od przeżyć osoby, która właśnie przyszła do nas po pomoc. Spojrzenie z góry ułatwia nam obiektywne „rozglądnięcie się” wokół zaistniałego problemu i jak najbardziej adekwatne zareagowanie, a następnie interwencję. Tu jako psycholog powinniśmy zadać pytanie samemu sobie „co mi to robi? Co właśnie czuję?”. Są to pytania zaczerpnięte z technik psychoterapeutycznych ułatwiające…